PREFACE

THE book is the result of three years' experience in teaching Latin on the Direct Method, during which time we have used the proofs in various forms. In a method, whose essential is spontaneity, it is intended rather to be suggestive—to present one line along which the principles of this method can be followed, and it must rest with the individual teacher to modify it, as his experience leads him. Further, it is still in an experimental stage, and we shall be most happy to receive suggestions both on the general scheme and on the details of the book, from teachers using it. In scope it includes practically all constructions which do not involve the Subjunctive Mood or Oratio Obliqua, and can be done in a year by an average class which devotes an hour a day to Latin.

We wish to express our thanks to Mr. S. O. Andrew for his great assistance in the scheme of the book and the arrangement of the Grammar and Syntax; to Dr. W. H. D. Rouse and Prof. E. V. Arnold for reading the proofs and offering many valuable suggestions; and to Mr. E. M. Carter for the picture of the Villa Corneliana.

The need for accurate pronunciation, in a method where the appeal is largely made to the ear, is obvious, but a note of explanation may be necessary, of the principle we have followed in marking the 'hidden quantities.' We have marked the vowel long (1) If there seems evidence of its length from its derivation. (2) If it precedes the combinations -ns, -nf, -gn, e.g. īnsula, cōnferō, stāgnum; or the inceptive -sc e.g. expergīscor. N.B. — discō is an exception to this rule. (3) If it precedes a hidden g, e. g. tāctum (tangō). Diphthongs and short vowels have been left unmarked.

W. L. P. C. L. M. WHITGIFT SCHOOL, CROYDON. July, 1912.

INTRODUCTION

THIS course is an attempt to apply the Direct Method to the teaching of Latin. The method, when used for modern language teaching, is based on a psychological principle of imitation; the learner learns by imitating his master, by saying what he says, the grammar only coming in afterwards to explain practice. In the teaching of Latin, this method is modified in an essential particular by the character of the Latin language itself; Latin is so highly inflected, and so much of its syntax is strange to the learner, that the grammar must form the basis throughout and determine to some extent the arrangement of subject-matter.

In using the present book, the teacher will generally find a certain sequence of treatment convenient, or even necessary:

(1) Before a new exercise (or story) is touched, a new point of grammar has to be explained. This is put before the class by means of concrete examples, and then elucidated by reference to Pure Grammar; it is then applied by frequent and varied oral practice, drawn not from the story but from the vocabulary already possessed by the class; e.g. if the Accusative of Extent is under consideration the oral practice will consist of questions like the following: 'Quamdiū in lūdō sumus cottīdiē?' 'Quam longe tū abes ā magistrō?' 'Quam longē tabula distat ā iānua?' and the like. In this way faults will be prevented from taking root; the oral practice should at any rate be continued until the new point of grammar is thoroughly understood and can be accurately applied.

(2) The story is now taken in hand, and is explained in the first instance (with books closed) by the master, in Latin, and driven home by repeated questions put to the class. It is important, in this stage, that the class shall not merely listen and understand but shall also speak; where they cannot explain anything themselves they must repeat the explanation given by the master. When they have got on a little way in the course they will begin to take down explanations of important words in their notebooks and learn them by heart.

(3) The story can now be read in class from the book; this should never be done until it can be attempted with confidence, and when it is done the teacher should insist upon intelligent expression. The subject-matter and vocabulary can now be set for homework; the hearing of it will usually lead to the story being reconstructed by means of question and answer, the questions being varied in every possible way to ensure plasticity and liveliness of mind.

Each teacher will use his own discretion about the 'pensa' bearing in mind the great principle that nothing is to be written down until it has been understood and practised.

It may be found difficult to apply the above rules at first, but they will become almost mechanical with the teacher as the work progresses; and as regards the first lessons of all in this book, it will be obvious that they are mere adumbrations, which leave the teacher scope for 'filling in'. It has been our experience that the use of the Direct Method in Latin awakens keen interest on the part of the learner. This interest is not necessarily an end in itself, but a good teacher will make it his business to take advantage of it in order to get out of the Latin lessons that exact and rigorous intellectual discipline which they ought to afford. One sometimes hears teachers say that the Direct Method makes a foreign language easy; such men betray themselves when they say so, for anybody who has seriously tried it knows that the new method is far more exacting, for teacher and learner alike, than the old. Yet boys take to it eagerly, for they cannot forget at any stage of it that they are occupied with something real.

S. O. ANDREW. WHITGIFT SCHOOL, CROYDON.

PRIMUS ANNUS

PRĪMA LĒCTIŌ: Lītterae et Prōnuntiātiō.

SECUNDA LĒCTIŌ: Verbum.

Recitā, respondē, surge, cōnsīde, dīc, venī. Quid facis? Recitō. Quid faciō? Recitās. Quid facit? Recitat.

Recitāte, respondēte, surgite, venīte. Quid facitis? Recitāmus. Quid facimus? Recitātis. Quid faciunt? Recitant.

TERTIA LĒCTIŌ: Prōnōmen.

Ego interrogō, tū respondēs, ille audit. Ego et ille surgimus; nōs stāmus. Tū et ille cōnsīditis; vōs sedētis. Illī veniunt. Quis docet? Magister docet. Quis discit? Discipulus discit. Magister etiam scrībit; discipulus spectat. Nēmō stat, omnēs sedent. Omnēs recitant, nēmō silet.

QUĀRTA LĒCTIŌ: Interrogātiō.

Recitāsne tū? Minimē, magister, ego audiō. Audīsne? Ita, magister, audiō. Nōnne vōs sedētis? Sānē, magister, nōs sedēmus. Surgitne ille an cōnsīdit? Neque surgit neque cōnsīdit, sed stat. Audiuntne illī an spectant? Et audiunt et spectant. Scrībōne ego an interrogō? Nōn scrībis, sed interrogās. Intellegitisne omnēs annōn? Intellegimus.

QUĪNTA LĒCTIŌ: Nōmen.

Quid est illud? Mēnsa est illa. Quid est hoc? Sella est haec.

Iānua, fenestra, tabula, crēta, carta, pāgina, līttera, lingua, dextra, sinistra, pila, camera.

Quid est illud? Nōnne scīs? Minimē, magister, nesciō.

SEXTA LĒCTIŌ: Adiectīvum.

Quālis est tabula? Quadrāta est tabula. Pila est rotunda.

Iānua et longa et angusta est, sed tabula lāta est. Crēta alba est, lingua rubra, tabula nigra. Iānua clausa est; fenestra nōn clausa sed aperta est. Neque haec līttera, neque illa rubra est: haec nigra est, illa caerulea.

Quanta est mēnsa? Māgna est mēnsa, sed sella parva.

SEPTIMA LĒCTIŌ: Cāsus Accūsātīvus.

Quid vidēs? Crētam videō, ō magister.

Pāginam tangō, sūmō, teneō, pōnō.

Ego albam crētam habeō, vōs nigram tabulam vidētis.

Discipulus iānuam aperit; nunc aperta est iānua; apertam iānuam vidētis.

Magister fenestram claudit; nunc clausa est fenestra; clausam fenestram vidētis.

Parvam crētam sūmō; māgnam lītteram et longam sententiam scrībō.

Spectāte omnēs! Dextra sinistram tangit; nunc dextram sinistra tangit.

OCTĀVA LĒCTIŌ: Adiectīvum Possessīvum.

Mea est haec crēta; meam crētam vidētis. Tua est illa sella; tuam sellam mōnstrō. Mārcus suam sellam habet. Nostra tabula est haec; nostram tabulam spectāmus. Vestra camera est haec: spectāte vestram cameram! Magister suam cameram habet.

PĒNSUM. A. Dēclīnā: recitō, stō, respondeō, sedeō, surgō, faciō, veniō. B. Respondē: (i) Quālis est iānua, fenestra, tabula, crēta, pila? (ii) Quanta est mēnsa, sella, crēta, līttera B, haec sententia? (iii) Quālem crētam teneō? (iv) Quālem tabulam habēmus? (v) Quālem pāginam tangis? (vi) Quālem fenestram vidēs? (vii) Quantam sententiam scrībis? (viii) Quantam cameram habētis? (ix) Cūius est crēta? camera? (x) Cūius sellam habēs?

NŌNA LĒCTIŌ. Prīma Dēclīnātiō. Carta Eurōpae.

Hīc est terra, illīc est aqua. Spectāte! hīc terram, illīc aquam vidētis. Quālis est terra? Terra rubra est, sed aqua caerulea. Nunc īnsulam mōnstrō; Corsica est īnsula, Britannia etiam īnsula est. Britannia māgna, Corsica parva īnsula est. Īnsulane est Ītalia? Minimē, Ītalia nōn īnsula sed paenīnsula est. Neque Ītalia neque Hispānia īnsula est; longa paenīnsula est Ītalia, Hispānia ferē quadrāta paenīnsula, Graecia acūta paenīnsula. Quālis terra est Helvētia? Helvētia neque īnsula neque paenīnsula est, sed terra inclūsa. Britinnia est nostra patria. Melita prōvincia nostra est. Hīc Rōmam mōnstrō; Hispānia erat Rōmāna prōvincia; Gallia etiam Rōmāna prōvincia erat. Nunc aliam prōvinciam Rōmānam mōnstrō; Sicilia etiam, māgna īnsula, prōvincia erat, sed Germānia nōn erat prōvincia.

PĒNSUM. A. Ēdisce vocābula. B. Scrībe respōnsa: (i) Quid est Hispānia? Sardinia? Helvētia? (ii) Quālis et quanta terra est Sicilia? et Ītalia? (iii) Utra īnsula est māgna, Sardinia an Hibernia? (iv) Utra paenīnsula est longa, Ītalia an Hispānia? (v) Quae īnsula Rōmāna prōvincia erat? (vi) Cūius patria est Britannia? (vii) Cūius prōvincia est Melita? (viii) Quālem iānuam habēs? (ix) Quālem sententiam scrībis? C. Scrībe interrogāta ad haec respōnsa: (i) Pila est illa. (ii) Linguam tangō. (iii) Nigra est tabula. (iv) Māgna īnsula est Britannia. (v) Clausam fenestram vidēmus. (vi) Vōs sedētis. (vii) Britanniam nōn Galliam mōnstrō. (viii) Mea est haec pāgina. (ix) Melita est nostra prōvincia.

DECIMA LĒCTIŌ. Numerus Plūrālis. Carta Eurōpae.

Multae prōvinciae sunt, ūna, duae, trēs, quattuor, quīnque, sex, septem, octō, novem, decem. Quot īnsulae sunt? Nōnne multās etiam īnsulās vidētis? Ecce! multās īnsulās mōnstrō, ūnam, duās, trēs, quattuor, quīnque, sex, septem, octō, novem, decem. Multae et ferē innumerae sunt īnsulae.

Quot māgnae īnsulae sunt? Paucae sunt māgnae īnsulae, trēs vel quattuor, Britannia, Corsica, Sardinia, Sicilia.

Quantae sunt īnsulae? Māgnaene sunt omnēs? Minimē, nōn omnēs sunt māgnae. Hīc duās īnsulās vidētis; altera māgna, altera parva est. Sicilia et Melita, quantae īnsulae sunt, māgnae an parvae? Altera est māgna, altera parva.

Illīc sex prōvinciās vidētis, Britanniam, Galliam, Hispāniam, Sardiniam, Siciliam, Graeciam. Māgnaene sunt annōn? Nōn omnēs māgnae sunt, sed aliae māgnae, aliae parvae sunt. Aliae terrae Rōmānae erant, aliae barbarae erant: sed prōvincia nūlla erat barbara.

PĒNSUM. A. Ēdisce vocābula. B. Respondē: (i) Quot et quae prōvinciae Rōmānae erant īnsulae? (ii) Quot clausās fenestrās vīdēs, et quot apertās? (iii) Spectā cartam! Quot īnsulās vidēs? (iv) Omnēsne fenestrae clausae sunt annōn? (v) Omnēsne lītterās māgnās scrībis annōn? (vi) Quot lītterās scrībis, cum 'carta Eurōpae' scrībis? (vii) Scrībe contrāria: multae, omnēs, haec, surgunt, silēte, respondēs?

ŪNDECIMA LĒCTIŌ. Ordinālia. Hōrae.

Duodecim omnīnō hōrae sunt. Māne sunt sex, prīma, secunda et cēterae; sexta hōra merīdiēs vocātur. Sex etiam hōrae sunt post merīdiem. Quota hōra est, cum māne surgimus? Aut prīma aut secunda hōra est, cum māne surgimus; secunda hōra est, cum prandēmus; tertia hōra est, cum Latīnam linguam discimus; quārta hōra est, cum Gallicam linguam discimus; quīnta hōra est, cum mathēmaticam scientiam discimus; nōna ferē est, cum lūdimus, undecima, cum cēnāmus.

Nox quattuor vigiliās habet, prīmam, secundam, tertiam, quārtam. Aut prīma aut secunda est vigilia, cum dormīmus; deinde trēs ferē vigiliās, novem hōrās, dormīmus et māne iterum surgimus.

PĒNSUM. A. Ēdisce numerōs. B. (i) Scrībe interrogant. Quot lītterae sunt? Quot lītterās scrībis? Quota līttera est t, r, g, n? Quae līttera est altera, quārta, septima, nōna? (ii) Quot hōrae sunt māne? Quot post merīdiem? Quot omnīnō? (iii) Quota hōra nunc est? Quota est haec lēctiō? (iv) Quota hōra est, cum Latīnam linguam discis? cum Gallicam linguam discis? cum mathēmaticam scientiam discis? cum prandēs? cum lūdis? cum cēnās? cum dormīs? cum surgis? (v) Quot hōrās nox habet? Quot hōrās vigilia habet? Quot sellās habēs? Quot sententiās haec pāgina habet?

DUODECIMA LĒCTIŌ. Praepositiōnēs: Cāsus Accūsātīvus. (Ubi?) Carta Eurōpae.

Discipulī intrā cameram sedent; magister extrā cameram est. Hic cameram intrat et prope tabulam stat et ante tabulam cartam pōnit. Nēmō nunc tabulam videt, nam post cartam tabula est, sed omnēs cartam spectant. Magister interrogat: 'Ubi est Germānia, suprā an īnfrā Ītaliam? Nōnne intellegitis? Spectāte, dum hoc mōnstrō. Suprā Ītaliam est Germānia et Ītalia est īnfrā Germāniam. Quae īnsula īnfrā Ītaliam est?' Discipulus respondet: 'Sicilia īnsula īnfrā Ītaliam est.' Magister dīcit: 'Bene respondēs; Ītalia igitur inter terrās Germāniam et Siciliam iacet. Ītalia etiam est inter paenīnsulās Hispāniam et Graeciam.'

Sicilia īnfrā Ītaliam et suprā Āfricam est: inter terrās igitur Ītaliam et Āfricam iacet. Helvētia inter Germāniam et Ītaliam iacet, Gallia inter Hispāniam et Germāniam, vel inter Ītaliam et Britanniam.

Spectāte nunc īnsulās: multās vidētis. Corsica est prope Sardiniam, Sardinia prope Corsicam. Circum īnsulās aquam vidētis, sed circum Helvētiam terrās.

PĒNSUM A. Dēclīnā: mōnstrō, iaceō, cēnō, prandeō, lūdō, dormiō. B. Respondē: (i) Ubi discipulī sedent? (intrā.) (ii) Ubi magister stat? (extrā.) (iii) Ubi est tabula? (post.) (iv) Ubi cartam vidēs? (ante.) (v) Ubi est Ītalia? (īnfrā.) (vi) Ubi Sicilia iacet? (suprā.) (vii) Ubi iacet Gallia? (inter.) (viii) Ubi Britannia est? (prope.) (ix) Ubi est aqua? (circum.) (x) Ubi discipulus stat? (tabula.) (xi) Ubi est Melita? (Sicilia.) (xii) Ubi est Āfrica? (Eurōpa.) (xiii) Inter quās paenīnsulās est Italia? (xiv) Prope quam īnsulam Corsica iacet? (xv) Quās terrās circum Helvētiam vidētis?

TERTIA DECIMA LĒCTIŌ. Praepositiōnēs: Cāsus Accūsātīvus (Quō?) et Vocātīvus. Camera.

Magister intrā cameram sedet; Mārcus autem extrā cameram stat. Hic iānuam pulsat, ille clāmat: 'Hūc intrā!' Mārcus iānuam aperit, in cameram venit, ad mēnsam it, ante mēnsam stat; tum, 'Salvē,' inquit, 'ō magister.' Ille respondet: 'Et tū salvē, Mārce; claude iānuam, ad sellam ī, cōnsīde!' Mārcus iānuam claudit, circum cameram ambulat, ad sellam it, cōnsīdit.

Magister nunc, 'Quīnte et Tite,' inquit, 'īte ad fenestrās!' Illī surgunt et ad fenetrās eunt et prope fenestrās stant. Magister ita exclāmat: 'Aperīte fenestrās!' Fenestrās aperiunt et ad sellās redeunt.

PĒNSUM. A. Respondē: (i) Ubi Mārcus est? (camera.) (ii) Quō intrat? (camera.) (iii) Ubi stat? (mēnsa.) (iv) Ubi ambulat? (camera.) (v) Quō it? (sella.) (vi) Quō Quīntus et Titus eunt? (fenestrae.) (vii) Ubi stant? (fenestrae.) (viii) Quō redeunt? (sellae.) (ix) Quō Britannī eunt? (Gallia.) B. Scrībe interrogāta ad haec respōnsa: (i) Intrā cameram discipulī sedent. (ii) In cameram magister venit. (iii) Prope mēnsam est mea sella. (iv) Inter cartam et tabulam discipulus stat. (v) Ad fenestrās discipulī eunt. (vi) Ad sellās redeunt.

QUĀRTA DECIMA LĒCTIŌ. II Dēclīnātiō. Lūdus.

Lūdus est locus, ubi cottīdiē puerī discunt et magistrī docent: lūdus multās camerās habet, ubi discipulī magistrīque labōrant. Hic vīgintī ferē discipulōs docet et cottīdiē multās sententiās corrigit; illī audiunt, recitant, scrībunt; loculōs, tabellās, stilōs habent; multōs etiam librōs habent, Anglicōs, Gallicōs, Latīnōs: aliī librī caeruleī sunt, aliī rubrī. Circum cameram sunt quattuor mūrī; hic mūrus iānuam habet, illa fenestrās, tertius tabulam nigram, quārtus pīctūrās.

Extrā lūdum campus lātus iacet; campum per fenestram vidētis; locus est, ubi puerī lūdunt et inter sē currunt. Lūdus autem est locus, ubi nōn lūdunt sed labōrant. Circum campum est altus mūrus.

PĒNSUM. A. Dēclīnā: intrō, habeō, corrigō, eō, labōrō, currō, clāmō. B. Respondē: (i) Quālis est stilus, lūdus, liber, mūrus, aqua, campus? (ii) Quālēs sunt discipulī, loculī, puerī, magistrī, pāginae, pīctūrae? (iii) Quālem tabellam, lūdum, stilum, campum habēs? (iv) Quālēs librōs, mūrōs, sellās habētis? (v) Quot magistrī cottīdiē tē docent? (vi) Quot mūrōs camera tua habet? (vii) Quot stilōs, librōs, campōs, tabellās habēs? (viii) Quot puerōs circum tē vidēs? (ix) Quis prope tē labōrat? Quem prope tē habēs? (x) Ubi sunt mūrī? (xi) Quid facit discipulus? (xii) Quōmodo vocātur locus ubi labōrās? locus ubi sedēs? locus ubi lūdis?

QUĪNTA DECIMA LĒCTIŌ. Praepositiōnēs: Cāsus Ablātīvus. (Unde?) Camera.

Tertia hōra est: discipulī cameram intrant, ad sellās eunt, cōnsīdunt. Nunc magister etiam intrat et omnēs ex sellīs surgunt et exclāmant: 'Salvē, ō magister!' Ille crētam ā mēnsā sūmit et sententiās scrībit. Tum cōnsīdit et 'Recitate,' inquit, 'omnēs.' Discipulī ex tabulā recitant. Deinde magister 'Tū, Mārce!' inquit, 'ad tabulam ī et eam extergē!' Mārcus ā sellā ad tabulam it, prope tabulam stat, tabulam exterget; tum ā tabulā ad sellam redit. Quīntus et Titus ā sellīs ad fenestrās eunt, fenestrās aperiunt, ā fenestrīs ad sellas redeunt.

Magister, 'Aperīte,' inquit, 'librōs! Tu, Sextus, ex librō recitā.' Sextus antem respondet: 'Nūllum librum hīc habeō: extrā enim cameram est.' Magister, 'Ī igitur,' inquit, 'ex camerā et librum tuum pete!' Sextus ex camerā exit, librum petit, in cameram redit, ex librō recitat. Omnēs nunc ex librīs recitant. Ūnus autem ex discipulīs Gallus est; ex Galliā venit neque Anglicam linguam intellegit: sed Latīnās sententiās bene recitāre potest.

Post lūdum magister ā mēnsā abit et ex camerā exit. Tum discipulī ā sellīs abeunt, ē lūdō exeunt, per campum currunt, domum redeunt.

PĒNSUM. A. Dēclīnā: camera, sella, discipulus, magister. exemplī grātiā: mēnsa, -am, -ā, stilus, -um, -ō. -ae, -ās, -īs, -ī, -ōs, -īs. B. Respondē: (i) Unde surgitis? (sellae.) (ii) Unde magister crētam sumit? (mēnsa.) (iii) Unde discipulī recitant? (tabula.) (iv) Quō Mārcus it? (tabula.) (v) Quō Quīntus et Titus eunt? (fenestrae.) (vi) Unde abeunt? (fenestrae.) (vii) Unde Sextus recitat? (liber.) (viii) Unde Gallus venit? Germānus? Hispānus? Ītalus? (ix) Quō īs, cum tertia hōra est? (lūdus.) (x) Unde post lūdum puerī exeunt? (campus.) (xi) Quō redeunt?

SEXTA DECIMA LĒCTIŌ. Praepositiōnēs: Cāsus Ablātīvus. (Ubi?) Lūdus.

In Britanniā sunt multī lūdī et campī; in lūdō multī puerī labōrant, lūdunt in campō; innumerī igitur discipulī in tōtā Britanniā sunt. In lūdis sunt multae camerae, in camerīs multae sellae, in sellīs discipulī sedent. In camerā etiam sunt quattuor mūrī; in prīmō mūrō est iānua, in alterō fenestrae, in tertiō tabula nigra, in quārtō pīctūrae.